Nov 05

Το ήδη προ ετών άρθρο του Ηλ. Κικίλια, σήμερα Διοικητή του ΟΑΕΔ, περιγράφει με επιστημονική πληρότητα τις αλλαγές στον κοινωνικό ιστό στην Ελλάδα και τις προ πολλού απαραίτητες μεταβολές στις κοινωνικές πολιτικές. Οι οποίες θα μπορούσαν, διαφορετικά, να εισφέρουν και στην αναβάθμιση του ανθρώπινου δυναμικού, την κοινωνική κινητικότητα και την αναμόχλευση του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας.

Κείμενο για προβληματισμό και επαναπροσέγγιση στα ακόμη ανοικτά, ενόψει της κρίσης, θέματα.

Διαβάστε το άρθρο.

Ν.Ι.Κ.

Tagged with:
Nov 05

Στις κρίσιμες ώρες που η ελληνική κοινωνία περνά, βιώνει μια επίπονη ή και επώδυνη διαδικασία αλλαγής της σχέσης της με τη “γνώση”. Όπως η τελευταία πραγματώνεται ως διαδικασία αλλαγής στάσεων, στερεοτύπων, αξιακών πλαισίων αλλά και αντιλήψεων σχετικά με τα “μονοπάτια” ανάπτυξης, ατομικής και συλλογικής, μα και του τρόπου που η μάθηση και η εργασία πραγματώνονται και “συνδιαλέγονται”.

Με απλά λόγια, η ελληνική κοινωνία τώρα αντιλαμβάνεται, με σπασμούς, ότι δεν είναι πλέον “μόνη” της ή και “μοναδική” στον κόσμο. Και ότι τα διακυβευόμενα στη χώρα δεν αφορούν μόνον τους πολίτες της αλλά και πολίτες άλλων, όμορων κοινωνιών και ακόμη και άλλων συμφερόντων. Ότι η ελληνική κοινωνία, και οι επιμέρους ομάδες της, δεν έχουν να “διαπραγματευθούν”, να συνδιαλαγούν μόνον με το ελληνικό κράτος, με τις διάφορες εκφάνσεις του – πολιτική ηγεσία, δημόσια διοίκηση, σύστημα εκπαίδευσης, υγείας κ.α. -, αλλά και με άλλους “εμπλεκόμενους”, σε ευρωπαϊκό και διεθνές συχνά επίπεδο. Επίσης, η ελληνική κοινωνία αρχίζει να αντιλαμβάνεται τη σκληρή πραγματικότητα ότι η σχέση εκπαίδευσης και συμμετοχής στο κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι προσλαμβάνει, αφού πια τα “συστήματα” είναι διαπερατά και συγκοινωνούντα (οι τέως “εθνικές” αγορές εργασίας ομογενοποιούνται και τα “εθνικά προστατευόμενα” εκπαιδευτικά συστήματα χάνουν τη “στεγανότητά” τους), ουσιαστικές διαστάσεις, μια και δεν μπορείς, ανεξάρτητα ουσιαστικών προσόντων, να “δηλώνεις” ότι “ασκείς κάποιο επάγγελμα” ή και να “προστατεύεσαι” στο κλειστό σύστημα του δημόσιου τομέα. Και τέλος, να αντιλαμβάνεται ότι η μάθηση των παιδιών και των νέων είναι πολύ σημαντική για μια μακροπρόθεσμα βιώσιμη πορεία ανάπτυξης των ίδιων και της κοινωνίας συνολικά, όπως επίσης ότι η ανάπτυξη της ικανότητας των ατόμων να μαθαίνουν δια βίου συνιστά σπουδαία υπόθεση, που πρέπει να διακυβευθεί το ταχύτερο. Μήπως και έτσι η πολιτική αποκτήσει παιδεία και η παιδεία αποκτήσει πολιτικό – εννοώ αναπτυξιακό, κοινωνικό – περιεχόμενο.

Σχετικά με αυτήν την ραγδαία μεταβαλλόμενη σχέση, μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας, της πολιτικής και της μάθησης, ρίξτε μια ματιά στο συνημμένο άρθρο Παιδεία και Πολιτική.

Tagged with:

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο